بازی کودکان و تهدید صلح آپارتمانی

محققان در راهروهای آرام آپارتمان‌‎ها و مجتمع‌های مسکونی در سراسر جهان، تهدید بزرگی را کشف کرده‌اند و آن چیزی نیست جز صدای ناهنجار بی‌امان کودکانی که در حیاط آپارتمان‌ها بازی می‌کنند. بله، درست شنیدید، خنده، قهقهه، فریاد، داد و بی‌داد، ناله، گریه و سایر حس‌های درهم پیچیدۀ بچه‌هایی که از دوران کودکی خود لذت می‌برند، توسط ائتلافی از ساکنان ناراضی که آرامش و سکوت روزانۀ خود را به این نویزهای ایجاد شده ترجیح می‌دهند، یک تهدید بزرگ تلقی شده است.
قانون کنترل صدا
در پاسخ به این بحرانِ رو به رشد، هیئت مدیره و مدیر آپارتمان‌ها و مجتمع‌های مسکونی ملزم به اجرای قانون کنترل صدا هستند که به طور خاص زمانِ بازی دوران کودکی را هدف قرار می‌دهد. این قانون، بازی در فضای باز را به ساعت‌های مشخصی محدود می‌کند، که به راحتی با برنامه‌های چرت زدن ساکنان 30 تا 100 سال همسو می‌‌شود. این قانون همچنین والدین را ملزم می‌کند که فرزندان‌ خود را توجیه و اطمینان حاصل کنند که همه فعالیت‌های مربوط به بازی آنها از قبل تأیید شده و زیر نظارت دقیق انجام می‌شوند.
ظهور پلیسِ بازی
برخی از مجتمع‌های آپارتمانی حتی می‌توانند «پلیسِ بازی» استخدام کنند. این افسران که می‌توانند از بازنشستگان عزیز باشند، وظیفه نظارت بر میزان نویز در طول زمان بازی را دارند. این افراد که مجهز به دسی‌بل‌متر و سوت هستند، در محوطه‌ها گشت می‌زنند و با بی‌قانونی به وسیلۀ پرخاش به اندازه میزان نویز تولیدی برخورد می‌کنند.
عایق صدا، راه‌حلی نوین
برخی از ساکنان آپارتمان‌ها و مجتمع‌های مسکونی از اماکن سرپوشیدۀ بازی که مملو از عایق صدا باشند، در مناطق مسکونی خود حمایت می‌کنند. آنها به این نکته معتقد هستند که وقتی می‌توانیم ماهواره به مدار کرۀ زمین بفرستیم، مطمئناً می‌توانیم یک زمینِ بازی بی‌صدا هم در محوطه‌های مسکونی خودمان ایجاد کنیم. چرا که نه؟!
نتیجه‌گیری
به هر حال، فقط زمان نشان می‌دهد که در برابر این سر و صداهای ناهنجار یا دلنشین بلند می‌شوید، پنجره را باز می‌کنید، یک چیزی می‌گویید و درخواست یک دقیقه سکوت می‌کنید یا با این شور و نشاطِ کودکان همراه می‌شوید و لبخندی بر روی لبانتان می‌آورید. دیگر انتخاب با خودتان است.

چاپ شده در ویژه نامه پلخمون شماره 115 - روزنامه شهرآرا