آسانسور، بودن یا نبودن!
بی شک، آسانسور به قصد راحتتر شدن زندگی ما اختراع شده و تنها کار مثبتش بالا و پایین بردن ما آدماست. ولی گاهی این وسیله دوست داشتنی ما رو با چالشهای جدی روبرو میکنه، تا حدی که در اون لحظه میخواییم سر به تن آسانسورمون نباشه. یکی از این چالشها، قرار دادن زبالۀ تر توسط همسایۀ به ظاهر محترم روی کف آسانسور هست که بوش با هر فوت و فنی که فکرش رو بکنین برطرف نمیشود. حالا شما تو این موقعیت مدام تهویه آسانسور رو روشن کنین. آخه اون هواکش اندازۀ یه کف دست چه جونی داره که بتونه بوی بد زباله رو برطرف کنه؟ حالا بوی سیگار و زیربغل و جوراب نشسته که بماند. اون رو که با چهارتا هود هم نمیشه برطرفش کرد.
چالش دیگه، استفاده از آسانسور برای اسباب کشیه که مصداق ضربالمثل «مرگ خوبه برای همسایه» هست. یعنی اسبابکشی با آسانسور برای شما هیچ مشکلی نداره، چون حق آب و گل دارین، ولی برای همسایۀ جدیدِ از همه جا بیخبر برق آسانسور رو قطع میکنین. این کار دقیقاً مصداق همون شعار «همه با هم برابرن، ولی بعضیها برابرترن» هست. نکنیم این کارو. کمی مهربونتر باشیم.
خرابی آسانسور هم به نوبه خودش چالش که چه عرض کنم داستان و رمانی هست برای خودش. اگه سرویس به موقع انجام بدین که چالشتون کمتر و مِلوتر میشه، ولی وای به حالتون اگه سرویس مِرویس رو بیخیال بشین. اون وقته که با چالش دیگهای که باعث میشه جد و آبادتون بیاد جلوی چشماتون روبرو میشین و اون هم اینه که وسط راه آسانسور گیر کنه و از اون بدتر برقش هم قطع بشه (این بخشش به سرویس آسانسور ربطی نداره، ولی ما ربطش میدیم که به کسی بر نخوره). اگه خیلی بدشانس باشین، فوق فوقش آسانسور سقوط میکنه. متاسفانه اون وقت دیگه نه تنها باید به جد و آبادتون سلام کنین، بلکه باید بغلشون کنین. زور هم نزنین، چون راه برگشتی وجود نداره.
با توجه به موارد فوق، متوجه شدین که معایب آسانسور از مزایاش بیشتره، پس بهتره از راه و رسم قدیمیا یعنی راهپله استفاده کنین تا هم اعصابتون آرومتر باشه و هم صدمه کمتری به خودتون و آسانسورتون بزنین.
چاپ شده در ویژه نامه پلخمون شماره 114 - روزنامه شهرآرا
